Home > Literature & Short Story > Be Cruel When You Have To Do

Be Cruel When You Have To Do

ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา
ระหว่างขับรถ กลับจากบ้านเพื่อนตอนเที่ยงคืน
ผ่าน 5 แยกลาดพร้าว มาทางถนนลาดพร้าว
ติดไฟแดงรอที่แยกลาดพร้าวตัดกับรัชดา
ก็มีเด็กผู้หญิงขายพวงมาลัย อายุประมาณ 5-10 ปี
(ดูไม่ออกว่าอายุเท่าไหร่ เดาอายุคนไม่เคยถูกเลย
ต้องยอมรับว่า skill ทางนี้ต่ำมากๆ)

ผมจอดติดไฟแดงคันแรก
เพราะพอเห็นไฟเหลือง ก็เบรค ตามมารยาทการขับรถที่ดี
ซักพัก เด็กผู้หญิงคนนั้น ก็เดินดุ่มๆ มาขายพวงมาลัย
ผมก็สั่นศีรษะตอบ เพื่อบอกว่าไม่เอา
ให้ฟรียังไม่เอาเลย เพราะไม่รู้จะเอาไปไว้ไหน
ดอกมะลิตอนเที่ยงคืนเนี่ยนะ ใครจะซื้อ

แต่เธอ กลับบอกผ่านกระจกบอกว่า ‘ขอน้ำได้ไหม’

น้ำที่เธอพูดถึง วางอยู่ตรงข้างๆผม
เป็นขวดน้ำแร่ธรรมชาติ จากเทือกเขาอะไรซักอย่างในประเทศไทย
ที่มันแถมตอนเติมน้ำมัน
ใจจริงก็ไม่อยากให้หรอกนะ
เพราะผมชอบดื่มน้ำแร่
นี่อุตสาห์เก็บกั๊กไว้ ยังไม่ได้เปิดดื่มซักอึก
เสียดายชะมัด

แรกๆ ผมยังลังเลใจ ว่าเธอจะมาไม้ไหน มีลูกเล่นอะไรรึป่าว
ผมเลยบอกไปว่าไม่ให้
แต่เธอก็ไม่ยอมไป ยังยืนยันว่า ‘ขอน้ำได้ไหม’ พูดแต่แบบนี้ พร้อมส่งสายตาวิงวอน
ผมก็เลยคิดว่า แค่น้ำขวดเดียวเอง ถ้าเค้าอยากได้ ก็ให้ไปดีกว่า
เดี๋ยวผมกลับไปกินน้ำที่บ้านก็ได้ อีกแค่ 20 กว่ากิโลเมตรเอง
แต่เค้าอาจจะต้องขายอีกหลายชั่วโมง กว่าจะหมด
เพราะรถตอนดึกๆ คงมีไม่เยอะ

แต่ด้วยความระแวงส่วนตัว
ขณะที่มือซ้ายหยิบขวดน้ำจะยื่นให้
สายตาผม จ้องมองที่เธอตลอดเวลา และใช้ มือขวาเปิดกระจก
พอกระจกเปิดกว้างพอที่จะเอาขวดน้ำออกไปได้ ผมก็รีบยื่นให้

ทันใดนั้นเอง เธอก็ส่งพวงมาลัย 2-3 พวง ยื่นเข้ามา

แต่ด้วยความที่ผมจ้องเธออยู่ตลอดเวลา และมือขวายังอยู่ที่ปุ่มเปิดปิดกระจก
ผมเลยปิดกระจกด้วยความรวดเร็ว พร้อมบอกว่า ‘ไม่เอา ผมไม่ซื้อ’
แต่ทว่า … มันสายเกินไป
กระจกปิดได้ไม่เร็วเท่าที่ผมต้องการ
พวงมาลัยมันถูกกระจกของผมหนีบเอาไว้

เธอยิ่งยืนยัน ว่าผมต้องซื้อของเธอ
ผมก็เลย ต้องเปิดกระจกนิดนึง ให้พวงมาลัยออกไปนอกหน้าต่างที่โดนหนีบอยู่
แต่มันก็ไม่ยอมออกซักที

ขณะนั้น ข้างในจิตใจ
ผมโกรธตัวเองมาก
ที่หลงเชื่อ และใจดีกับเรื่องแบบนี้
ถ้าอยากได้เงินน่ะ ผมให้เลยก็ได้
แต่ถ้าให้ซื้อของที่ไม่อยากได้ บังคับกันยังไง ก็ไม่มีทางได้เงินจากผมหรอก

ผมยืนยันกับเธอว่า ยังไงผมก็ไม่ซื้อ
ดึงเอาพวงมาลัยออกไปเถอะ
แต่เธอก็ยืนยันว่า ต้องซื้อ ยังไงๆก็ต้องซื้อ
ยิ่งพวงมาลัยเธอเป็นรอยแล้วด้วย
(ความผิดผมมั้งเนี่ย ยื่นเข้ามาเอง บอกแล้ว เตือนแล้ว)

แต่ด้วยจิตใจอันเหี้ยมโหด
ผมเลยเลิกพูด และหันมาจ้องตาเธออย่างเดียวเลยดีกว่า
สงสัยตาที่โตจนเกินไป ทำให้เธอเริ่มรู้สึกท้อใจ
และรู้สึกว่า เสียเวลามากเกินไป อดค้าขายกับคันอื่น
ในที่สุด เธอก็เลยต้องจากไป
แล้วมันก็ไฟเขียวพอดี
การติดไฟแดงคันแรกที่แยกนี้ แม้แต่ตอนดึกๆ ก็รอนานมากๆ แย่จริงๆเลย

และนี่คือ หนึ่งในบทเรียนที่ผมได้ทำสิ่งที่ผิดพลาดมากๆในชีวิต
การที่ยอมใจอ่อนกับเรื่องแบบนี้ ทั้งๆที่ไม่น่าจะไปตอบโต้อะไรตั้งแต่แรก
น้ำแร่ก็ดื่มเองซะ ไม่ต้องไปสงสารหรือเห็นใจ

เพราะในที่สุดแล้ว จุดอ่อนตรงนี้ของมนุษย์ ย่อมมีมนุษย์ด้วยกันเองที่รู้
และพร้อมที่จะหาผลประโยชน์ จากโอกาสที่เกิดจากจุดอ่อนนี้

  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: