Home > News and politics > In Thai Protests, a Divide Between Urban and Rural

In Thai Protests, a Divide Between Urban and Rural

สงสัยไหมครับ ว่าประชาธิปไตยคืออะไรกันแน่
ร่างกฎกติกาขึ้นมาเอง ควบคุมเลือกตั้งขึ้นมาเอง แต่พอแพ้ ก็จะล้มกระดานเอาใหม่
แบบนี้ควรจะเรียกว่าประชาธิปไตยหรือไม่


In Thai Protests, a Divide Between Urban and Rural

Memo From Ban Huay Chan, October 13, 2008
By SETH MYDANS

(A version of this article appeared in print on October 13, 2008, on page A6 of the New York edition.)

BAN HUAY CHAN, Thailand — When he was a young man, Damneun Pangsopha worked for a while in a doll factory in the big city, Bangkok, and he did not like it.

"They think differently from the people here in Isaan," he said, referring to the rural heartland of Thailand’s northeast. "In Bangkok it’s all work and pressure, work and pressure. Not like here, where life is slower. Fish in the river, rice in the field."

The rice is ripening now in Ban Huay Chan, about 250 miles northeast of Bangkok. As the farmers wait for the harvest, they gather in the mornings to pass the time, and they are angry.

"The people of Isaan are people, too," said Mr. Damneun, 48, who is now a farmer, as are most people here. "We also eat rice and we also have an education, and they can’t insult us like this."

The insult comes from the leaders of an antigovernment protest in Bangkok who say rural voters are misguided and ignorant. In the hope of changing the balance of political power, the protesters have put forward a reform plan that would weaken rural voices.

Huge crowds have barricaded themselves into the compound of the prime minister’s office in Bangkok for nearly seven weeks in what has become Thailand’s most severe crisis in years, splitting the country along social, economic and political lines. Last Thursday, one person was killed and more than 400 were injured when demonstrators clashed with the police in clouds of tear gas.

As the protesters see it, Mr. Damneun and rural people like him are the root of the country’s problems. It is largely their vote — the biggest constituency in Thailand — that has barred the political opposition from power.

The proposed solution is to dilute the voice of rural voters by creating a mostly appointed Parliament that might better represent the aspirations and needs of a traditional urban middle-class elite.

"That’s not democracy," said Sawai Marongrit, 56, a farmer. "They can’t win, so they try to find another way to fight. Because if we have an election they’ll lose again."

The farmers who are gathered in the shade here in Khon Kaen Province swagger a bit when they talk of their political clout.

In the last election, in December, the party that won the rural vote, the People Power Party, took 233 of 480 seats in Parliament.

"If the Isaan people don’t vote for them, the Democrats will never have a chance to win," said Mr. Sawai, referring to the main opposition party, the People’s Alliance for Democracy, or P.A.D.

To put it another way, Mr. Damneun said, "The only way they’ll ever win is if all the people of Isaan drop dead."

Thailand is sometimes described as two nations: Bangkok and everything else. About 10 percent of the population of 65 million lives in Bangkok, the capital, a number that expands by several million when migrant workers are counted. Nearly a third of the Thai population lives in Isaan.

On election days, Bangkok’s taxi drivers, laborers, housekeepers, street vendors and factory workers head home to Isaan to vote, draining the streets of much of their life.

Wooed by populist programs like low-cost health care and cheap loans, the rural poor came together in support of Thaksin Shinawatra, who transformed Thai politics during six years as prime minister.

Mr. Thaksin was ousted in a coup in 2006 and is now in London, where he fled to evade corruption cases. But the rural base he created remains solid, and his supporters control the government.

"The people of Isaan and the poor people everywhere all like Thaksin," said Prasart Pangsopa, 54, who breeds cows and grows long beans and red chili as well as rice.

The farmers here are one element in destabilizing social, economic and political divisions that have become sharper and more emotional as the Bangkok protests continue.

The protesters are a diverse mix of royalists, military officers, business owners, social activists, students and middle-class homemakers whose common ground is a passionate discontent with the state of the nation.

These passions showed themselves last week when doctors at a Bangkok hospital said they would refuse to treat police officers wounded in the clash with protesters.

Separately, a Thai Airways pilot refused to fly three members of Parliament from the governing party last week, calling one a threat to national security.

The anger runs the other way here in Ban Huay Chan, where the farmers spun violent fantasies of mayhem against the protesters.

"If those people come here, I’ll beat them to death and throw them into the river," cried Noochen Sinkham, 67, as he squatted with a cleaver, chopping bamboo. Everybody laughed, and Mr. Sawai, the farmer, declared: "I want the police to throw a bomb into that demonstration. Let them die."

The divide between rural and urban plays itself out here in Isaan, where many people in Khon Kaen city support the People’s Alliance for Democracy and disparage people like the farmers in Ban Huay Chan, nearly eight miles to the north.

"It is impossible to change the way rural people vote," said Achara Chantasuwan, 53, a librarian who recently attended a live broadcast of the Bangkok demonstration in Khon Kaen city’s central square.

"That’s why the P.A.D. wants to introduce the New Politics," she said, referring to the People’s Alliance for Democracy plan in which 70 percent of seats in Parliament would be appointed by professional groups, while 30 percent would be elected by voters.

"They’ll have the right to vote, but it will not allow their vote to dominate our country," she said. "If we let people be like that we cannot develop our country."

But the ruptures run deeper than a clash between city and countryside, she said. They are dividing friends, colleagues and families.

"Sometimes we condemn government actions, and the pro-Thaksin people are very angry," she said, speaking of her colleagues at the library. "They’ll say, ‘No, no, no,’ and try to say we are wrong. My friend nearly hit me. She was very angry."

Sompap Bunnag, 62, a social worker, stopped at the screening for a few minutes on his way to Bangkok to take part in the People’s Alliance for Democracy demonstration. He said he would catch an overnight bus and join the protest in the morning. In his hand he held a set of newly purchased swimming goggles to protect his eyes in case the police used tear gas.

"I don’t know what’s going to happen," he said. "I hope nothing happens."

http://www.nytimes.com/2008/10/13/world/asia/13thai.html?_r=1&hp=&pagewanted=all&oref=slogin


ไม่มีครั้งใด… "แตกแยก" เท่าครั้งนี้ !!!

ห้องอาหารของบริษัท หลายแห่ง ปิดป้าย งดวิจารณ์การเมือง

วงสนทนาของเพื่อนฝูงที่เมื่อก่อนพูดคุยกันได้ทุกเรื่อง ชั่วโมงนี้ ถ้าไม่อยากให้วงเหล้าจืดชืด ต้องไม่เอาเรื่อง พันธมิตรฯ กับ ทักษิณ มาเป็นประเด็นสนทนา

หลายครอบครัวในเมือง เถียงกันเรื่องการเมือง ฝ่ายเมียอาซิ่ม นั่งดู การชุมนุมของพันธมิตรฯ จากเอเอสทีวี ทั้งวันทั้งคืน ปากก็ด่า รัฐบาลทรราช ตำรวจป่าเถื่อน

ขณะที่ผัว อาแป๊ะ เกลียดพันธมิตรฯ และพรรคประชาธิปัตย์เข้ากระดูกดำ ก่นด่าและสาปแช่งวันละสามเวลา

ก่อนหน้านี้ ผัวเมียคู่นี้เคยไปวิ่งออกกำลังกายที่สวนรถไฟด้วยกัน แต่เดี๋ยวนี้ ต่างคนต่างอยู่ ไม่หันหน้ามาคุยกัน

เพราะคุยกันครั้งใด เป็นต้องเถียงกัน แหลกราญ ล่าสุด เมียอาซิ้ม ออกจากบ้านไปร่วมชุมนุม ไม่กลับบ้าน อาแป๊ะ เซื่องซึม ไม่พูดกับใคร

ที่จังหวัดนครราชสีมา ชาวบ้านตั้งวงกินเหล้า เปิดทีวีดูข่าว ตำรวจสลายม็อบ คนหนึ่งเชียร์ตำรวจ อีกคนเชียร์พันธมิตรฯ เถียงกันไปเถียงกันมา ฝ่ายด่าม็อบชักมีดแทงฝ่ายเชียร์ม็อบพันธมิตรฯดับ

ส.ส. พรรครัฐบาล ยอมรับว่า แม่ของตัวเอง มาร่วมชุมนุมกับพันธมิตรฯ ขับไล่รัฐบาล

แม่ค้าตลาดสะพานควาย เบื่อม็อบ เต็มที หลุดปากว่า ตำรวจน่าจะจัดการ ไอ้พวกม็อบให้ราบคาบ ขายของไม่ได้แล้ว

ในกองบรรณาธิการข่าวหลายแห่ง เกิดปัญหา นักข่าว อิน กับกลุ่มพันธมิตรฯ อย่างถอนตัวไม่ขึ้น บางคน กลายเป็นหน่วยข่าวของพันธมิตร และปกป้องพันธมิตรฯ อย่างออกหน้า นักข่าวสาวใหญ่ คนหนึ่งทำงานให้ แป๊ะลิ้ม แต่สามีของเธอ เป็น นักเขียน ประจำ แมกาซีน "ฟ้าเดียวกัน"

เดี๋ยวนี้ เวลาขึ้นแท็กซี่ ห้ามพูดเรื่องการเมือง หรือ แม้แต่โทร.มือถือด่าทักษิณ เพราะผู้โดยสารกับแท็กซี่ อาจทะเลาะกันด้วยเรื่องการเมือง

เดี๋ยวนี้ นักข่าวไปสัมภาษณ์แหล่งข่าว คำถามแรกที่แหล่งข่าวรุกถามนักข่าวก่อนก็คือ …คุณเป็นพวกไหน !!!

ขณะที่ในรั้วมหาวิทยาลัย คณะนิติศาสตร์ ม.ธรรมศาสตร์ อาจารย์สอนกฎหมายผู้หนึ่ง นามสกุล "ณ นคร" ประกาศตัวเป็นพันธมิตรฯ นำผ้าสีเหลือง กู้ชาติ ปิดหน้าประตู พักอาจารย์ ใครไปใครมาก็รู้กันไปเลยว่า เป็นนักกฎหมาย ที่ฝักใฝ่พันธมิตรฯ

กูรูกฎหมายมหาชนรุ่นคุณปู่ชื่อดัง สนใจแนวคิดการเมืองใหม่ของ "คำนูณ สิทธิสมาน" จนถูกกลุ่มอาจารย์หนุ่มสาวที่ยึดมั่นในอุดมการณ์ประชาธิปไตยแบบ ตะวันตก ร่วมกันแอนตี้ …รุมถอนหงอก

แต่ที่คณะรัฐศาสตร์ จุฬาฯ แปลกแยกกว่านั้น มีทั้งอาจารย์ที่ขึ้นเวทีพันธมิตรฯ มีทั้งอาจารย์ที่ด่าพันธมิตรฯ มีทั้งอาจารย์ที่ด่าอาจารย์ด้วยกันเองว่า "เฮงซวย มั่วแหลก"

ในห้องเลกเชอร์ระดับปริญญาโท อาจารย์กับลูกศิษย์เถียงกัน เพราะอาจารย์ชื่นชอบทักษิณ แต่ลูกศิษย์เป็นแฟนพันธมิตรฯ

แม้แต่ในการรถไฟแห่งประเทศไทย พนักงานจำนวนมากก็ไม่เห็นด้วยกับสหภาพการรถไฟฯที่หยุดเดินรถ ประท้วงรัฐบาล เช่นเดียวกับพนักงานการบินไทย จำนวนไม่น้อยก็รับไม่ได้กับการที่กัปตัน (กู้ชาติ) ไล่ผู้โดยสารลงจากเครื่องบิน ด้วยสาเหตุ ผู้โดยสารเป็น ส.ส.พรรคพลังประชาชน

ถามกันว่า เคยไหมที่สังคมไทย เคยแตกแยกเช่นนี้มาก่อน

คนวัย 40 กว่า อย่าง ดร.นวลน้อย ตรีรัตน์ คณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาฯ ผู้เคยผ่านเหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 บอกว่า ความแตกร้าวในช่วง ขวาพิฆาตซ้าย บาดลึกมิใช่น้อย เพราะในครอบครัวใดที่ ลูกสาวลูกชายเข้าป่า ครอบครัวนั้นแทบล่มสลาย

แต่คนวัย 60 กว่า เช่น ดร.ณรงค์ชัย อัครเศรณี ประธานกรรมการบริหาร ธนาคารเพื่อการส่งออกและนำเข้าแห่งประเทศไทย หรือเอ็กซิมแบงก์ เล่าว่า ความขัดแย้ง พ.ศ.นี้น่าจะเทียบได้กับช่วงหลังเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ.2475 ในสมัยรัฐบาลจอมพล ป. พิบูลสงคราม ครั้งนั้นการต่อสู้ระหว่างคณะราษฎรกับระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ยืดเยื้อยาวนานนับสิบปี

ขณะที่ ดร.สุรชาติ บำรุงสุข คณะรัฐศาสตร์ จุฬาฯ และ ดร.วรเจตน์ ภาคีรัตน์ คณะนิติศาสตร์ ท่าพระจันทร์ เห็นตรงกันว่า ความขัดแย้งรอบนี้ ลึกถึงโครงสร้าง อาจต้องใช้เวลาเยียวยานานนับ 10 ปี ก็เป็นได้

แต่ไม่ว่า คุณจะเป็นรุ่นไหน ถ้าคุณมีสติ และปัญญา คุณย่อมคิดได้เองว่า คุณควรวางตัวเช่นไร ! ในห้วงที่คนในบ้านเมืองหลายๆ คน ไร้สติ

ประชาชาติธุรกิจ, วันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2551 ปีที่ 32 ฉบับที่ 4044
http://www.matichon.co.th/prachachat/prachachat_detail.php?s_tag=02spe03131051&day=2008-10-13&sectionid=0223

Categories: News and politics
  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: